The Search: Zeven Geesten

05/04/20
2 minuten lezen

The Search: Seven Ghosts


In het plaatselijke Maleise dialect betekent “Bono” “waarheid”. Voor de rivierbewoners in dit afgelegen deel van Sumatra, zo zeker als de zon in het oosten opkomt, weten ze dat de Bono zal verschijnen bij volle maan. Hij zal stroomopwaarts razen. Hij zal jungle meenemen, aarde meeslepen, en af en toe een van hen zelf. Maar vandaag zal op de Bono worden gesurft.

Blauw en zout is verruild voor bruin en brak. Niemand weet precies waarvoor ze zich hebben aangemeld. Getijgolven zijn taillehoge nieuwigheden, nauwelijks de moeite waard om een wilde evenaarrivier voor op te trekken. Maar aangedreven door de grootste maan in 20 jaar, belooft deze Bono anders te zijn.

De surfers worden wakker in het kleine rivierdorp door het gejammer van de minaretten en het gekwetter van mussen, waarvan het nest door de plaatselijke bevolking wordt gebruikt voor soep. De riviermist hangt dik en spookachtig. “Ik denk dat de dorpelingen erg bijgelovig waren over de golf,” zegt Ted Grambeau. “Ik hoorde iemand het verhaal van de zeven geesten uitleggen. Ik nam aan dat de zeven geesten verwijzen naar mensen die door de golf zijn meegenomen. Er was op een gegeven moment nogal wat ophef omdat een van de dorpelingen de Bono publiekelijk had omschreven als ‘gewoon een golf’ en dat veroorzaakte grote problemen met de rest van het dorp. Omdat de golf door de jaren heen zoveel levens heeft geëist, kreeg hij veel problemen omdat hij het bijna wegwuifde als ‘gewoon een golf’. Dit is niet zomaar een golf.”

De Bono kronkelt zijn weg omhoog de Kampar op. Zandbanken en zijrivieren vormen perfect vluchtige vormen. De Bono verandert voortdurend van vorm. Een ononderbroken mijl brede lijn van wit water verdwijnt plotseling in diep water, om een mijl stroomopwaarts weer te verschijnen als een rij van 15 draaiende linkse buizen. Verder stroomopwaarts verandert hij in een paar naast elkaar liggende rivierbochtbuizen. “Kan ik het met iets anders vergelijken dat ik heb gesurft?” vroeg Tom Curren zich af. “Het was een surrealistische ervaring. Uniek. Het was best gaaf. Je zat daar en het was heel stil, en dan zag je het daar in de verte. Het leek wel een luchtspiegeling, een beetje.”

Tien dagen nadat de betoverende trailer (onder begeleiding van het hypnotiserende “Love Like A Sunset” van Phoenix) bijna een kwart miljoen keer bekeken was, is het wachten voorbij…. en worden de Zeven Geesten onthuld.