The Search: Rode Aap Volle Maan

Search is grenzeloos. We zullen zo ver gaan als de aarde ons toestaat. In elke oceaan, elke zee, zoeken we naar de meest mysterieuze en onbekende golven. En we vinden ze en surfen erop. Golven die uit de gletsjers komen, andere midden in de rivier of die recht over een zanderige bodem kronkelen als een ratelslang die rent, spuwt en alles op zijn pad verplettert.

Indonesië kwam voor het eerst op mijn radar via de Jack McCoy surffilm Sons of Fun, en het waren niet de ongerepte rollende groene rifgolven van de Bukit die mijn aandacht trokken, maar de bruine waterpieken van Balian die me helemaal gek maakten. In die tijd was ik nog nooit naar het buitenland geweest, en Bali in die film leek voor mij totaal vreemd, maar omdat die jongens zoveel plezier hadden met dollen en de boel op stelten zetten wist ik dat het een plek was waar ik heen moest. Een jaar of twee later kreeg ik mijn kans.

In 1998 kwam ik in het team voor de Wereldkampioenschappen voor jonge surfers die gehouden werden op Kuta Beach. Ik zal nooit vergeten dat ik van het vliegtuig stapte en werd geslagen door die klassieke plakkerige hete lucht en daarna een long vol vieze Gudang rook kreeg. Toen waren er geen regels over waar je mocht roken en iedereen had een Gudang tussen de lippen hangen. Mannen in de terminals, douanebeambten, taxichauffeurs, hotelpersoneel, allemaal zaten ze te roken als schoorstenen in Mary Poppins.

Ik deelde een kamer met Joel Parko en het eerste wat de coaches ons vertelden was dat niemand fietsen mocht huren. Dus natuurlijk huurde Parko er meteen een zodra ze zich omdraaiden. Hij crashte hem meteen tegen een muur. Helemaal total loss. We kwamen er snel achter dat Bali een leuke plek was om zestien te zijn. Het was zo anders en intens vergeleken met thuis. Als je door Kuta liep pakten mensen je armen vast en namen je mee hun winkels in, kleine kinderen bonden armbandjes om je pols. Iedereen was vriendelijk, maar tegelijk kon je op elk moment opgelicht worden. We hielden ons geld in onze onderbroek. We werden allemaal gewaarschuwd om voorzichtig te zijn, maar we luisterden niet… want alles wat we wilden was naar The Bounty gaan. Het was gewoon zo’n plek. Je kon er helemaal losgaan.

Het surfen op die reis gebeurde vooral op de Kuta strandjes. We gingen een dag naar de Bukit en surften Outside Corner best groot, maar we raakten de riffen niet echt aan. We surften wel Balian en dat was een droom die uitkwam. Elke keer als ik afging voelde ik me als Dorian of Margo, die gekke bochten maakte… hoewel ik toen nog best mager was, dus ik gooide waarschijnlijk minder water dan oma die haar theepot uitspoelt.

Als ik er nu op terugkijk is het me duidelijk dat ik totaal geen idee had van de geestelijke kracht van Bali en Indonesië, maar toen The Search reizen naar die regio een vast onderdeel van mijn leven maakte begon ik de betekenis van de eilanden te begrijpen, de magie van de mensen en waarom de archipel een heilige plek binnen het surfen inneemt.

Search reizen gaan niet vaak naar de populairste en drukste surfplekken ter wereld, maar we hadden gehoord dat een oude parel er goed uitzag om op te vuren.

Het waren verhalen en volksvertellingen die me door de oorspronkelijke Indo strijders waren doorgegeven die me het inzicht gaven dat ik als zestienjarige miste. Dit waren mannen die serieus veel tijd en moeite hadden gestoken in het verkennen van de plek, van binnen en van buiten. Ik begon de energie van de plek te begrijpen. Vooral de bootkapiteins leken te werken met een zesde zintuig. Ze vertrouwden bijna net zo veel op hun gevoel als op de informatie die ze kregen via kaarten of de portofoons. Toen we nog geen telefoons hadden vertrouwden ze op hun intuïtie, en negen van de tien keer vonden ze de golf op de beste swell van het jaar. Verhalen vertellen is ook een kunstvorm voor deze mannen… als ze spraken, luisterden we.

Ondanks al de tijd die ik in Indo doorbracht duurde het tien jaar voordat ik na mijn eerste bezoek terugkeerde naar Bali. Toen ik van het vliegtuig stapte voelde ik me meteen verbonden met de spiritualiteit van de plek, op een manier die ik als kind niet had gevoeld. En hoewel ik sindsdien maar sporadisch ben geweest, ben ik mijn manier van het beleven van het eiland gaan veranderen.

Eigenlijk was het met beelden van Gerry Lopez en Peter McCabe en Albe Falzon en Al Byrne… al die mannen die vroeger alleen naar Ulus en Padang gingen om enorme swells te surfen… dat Mason en ik besloten Bali en de omliggende eilanden opnieuw te bezoeken. Het was een volwaardige paarsachtige swell-aanval, gepland onder de Rode Apen Volle Maan.

Zoals ik zei, Search reizen gaan niet vaak naar de populairste en drukste surfplekken ter wereld, maar we hadden gehoord dat een oude parel er goed uitzag om op te vuren. Aangezien ik er nog nooit had gesurft, dachten we dat het een goede kans was om het van mijn verlanglijstje te strepen. Het was goed om de cyclus te doorbreken van altijd iets nieuws zoeken en in plaats daarvan terug te gaan in de tijd en een golf te bezoeken die zo lang zo iconisch is geweest.

Met de swell die hard binnenkwam kregen Mason en ik een vroege boottocht en gingen we van Bali naar Java. Toen we het rif naderden was het duidelijk dat het er goed aan toe was, en toen we de boot in het kanaal trokken konden we allebei niet geloven wat we zagen. Acht voet hoge golven die ons aankeken, en geen enkele ziel in de lineup.

Het surfen dat hij daar doet is gewoon pure vermaak. Ik weet niet of hij Rick James of James Brown is, maar hij is funky en swingend en disco en soul, alles in één.

Er werd gezegd dat het met het tij beter zou worden en dat we misschien naar de kust moesten om te ontbijten, maar ik had er geen zin in. Het is aan het knallen daar! Er is niemand, waarom zou je dan naar land gaan? Het bleek een heel bijzondere dag te zijn. Het was de verjaardag van mijn broer Sean, en ik was enthousiast dat ik deze gekke linker ging surfen en in een buis zou komen op een golf die hij zeker als goofy-footer had bezocht. Het surfen was absoluut ongelooflijk. Het was krachtig. Groot en zwaar gaf het je de kans om zo hard en zo snel te gaan als je kon. Ik voelde me zo verbonden en scherp met mijn surfen. Alles viel die dag perfect samen. Ik was gewoon in de flow.

Daarna sprongen Mase en ik een paar greppels over en gingen naar een andere beroemde linker, Mason’s favoriete golf in heel Indo. Deze golftunnel loopt van begin tot eind, wordt groter en sneller naarmate hij verder over het rif gaat. Er is een klassiek verhaal over Peter Crawford die zijn plank op de grond gooide en drie maanden lang stopte met surfen nadat hij daar een buis van twee minuten had gehad. Hij geloofde echt dat hij nooit meer zo’n rit zou krijgen in zijn leven.

Ik had hem al eens gesurft maar ik vond het niet leuk. Het was erg druk en ik kreeg weinig golven, dus het stond nooit op mijn radar om terug te gaan. Deze keer bleef ik aan land en hing met de locals en bracht tijd door met mannen die van de golf houden, en het was een totaal andere ervaring.

Zoals ik zei, Mason houdt van die plek. Vorig jaar, terwijl hij op een Search reis aan de andere kant van de wereld was, zag hij swell Indo raken en wilde hij alles laten vallen en er meteen heen vliegen. Hij is ongelooflijk op die golf. Hij kent iedereen daar, hij kent de golf, hij weet wanneer hij moet surfen, welk eten hij moet bestellen, hoe hij het moet bestellen, hij kent de plek door en door. Zijn vertrouwen op die plek is van een ander niveau.

Het surfen dat hij daar doet is gewoon pure vermaak. Ik weet niet of hij Rick James of James Brown is, maar hij is funky en swingend en disco en soul, alles in één. Hij heeft zoveel ideeën in zijn hoofd die hij daar wil uitproberen, bunny hops in de buis en verschillende pigdog rail grabs. Hij was zo enthousiast en helemaal wild over al die dingen die hij wilde proberen. Hij kent de golf zo goed, hij denkt altijd na over manieren om het leuker voor zichzelf te maken.

We hadden daar een paar dagen waarin we uitgeput raakten, maar voor mij was het vinden van momenten waarop ik achteraan kon zitten met Pablo, een absolute legende op deze golf, de mooiste herinnering. Pablo surft deze golf al bijna 50 jaar, hij heeft zijn hele leven erop afgestemd. Alles draait om het rijden op dat ene stuk rif. Zijn verhalen horen en een moment delen waarin het alleen hij en ik waren achteraan… dat was echt bijzonder.

Toen de swells afnamen trokken Mase en ik terug naar Bali voor een paar luie dagen waarop we rondkeken naar rechtsen. Die paar luie dagen waren het leukste dat ik ooit in Bali heb gehad. We hadden geen schema, probeerden niet de beste golven te vinden, maakten ons niet druk om het tij… we stonden gewoon op, gingen een rondje en probeerden te vinden wat we konden vinden. En het mooiste was dat we zoveel kleine epische plekjes tegenkwamen. Slechts een handvol mannen, allemaal blij en lachend, die perfecte gladde golven deelden. Zelfs een sessie op de Canguu rechter was niet te zwaar…