The Search: Geen plotselinge bewegingen

“Geen gif, toch?” Het was verrassend zwaar, dacht Louie, terwijl de slang zijn dikke, trage lichaam om zijn nek sloeg, zich langs zijn armen drapeerde en om zijn rug kronkelde.

De man keek vanaf zijn plek op de grond, met gekruiste benen op een geweven mat, omhoog naar Louie, met een cobra aan zijn voeten. Hij bekeek hem goed, nam de krullende blonde lokken, het vaag verbrandde gezicht en de ogenschijnlijk ontspannen houding in zich op. Een grijns spreidde zich over zijn gezicht. “Maar een beetje gif. Alleen nierfalen.”

Twee weken geleden lag Luke Hynd op zijn balkon aan de Gold Coast letterlijk zijn duimen te draaien. Zijn voeten rustten op de zoutgeroeste reling, zijn ogen gesloten. De noordenwinden waaiden, de branding dreef recht voorbij de punten, de blauwe kwalletjes vielen binnen en surfen was het verst denkbare.

“Het was vlak en waardeloos en ik werd gek,” zei Louie. Zijn stem raakte al geagiteerd bij de herinnering. “Maar toen kwam Darcy (Ward) op een dag langs en begon ik hem verhalen te vertellen over een reis die ik een paar jaar eerder had gemaakt – ik weet niet hoe het ter sprake kwam – maar ik vertelde over echt leuke strandbrekende rifgolven, veel linkse golven, goede wind en het was een prachtige plek.”

En toen realiseerden de twee zich dat ze eigenlijk niets anders te doen hadden.

Dus drie dagen later had Louie zijn goede vriend en Rip Curl-teamgenoot, Kipp Caddy, ingeschakeld, fotograaf Ted Grambeau vastgelegd en stapten ze in het vliegtuig.

“Ik was net terug van een lange reis door Indonesië,” zei Kipp, toen hem werd gevraagd hoe hij erbij betrokken raakte. “Ik was nog maar een paar dagen thuis toen ik een telefoontje van Louie kreeg. Hij zei dat hij misschien een Search-trip voor me had, en dat hij een gaaf stukje kust had gevonden met leuke golven. Voordat ik er goed over na kon denken, was ik onderweg naar een nieuwe archipel.”

De crew arriveerde rond 4 uur ’s ochtends en reed zuidwaarts langs de kust terwijl de zon opkwam. Dit is een unieke plek wat betreft surfen – het is zo’n plek waar je nooit weet wat je gaat vinden.

Er zijn zoveel verschillende hoekjes en gaatjes dat, ongeacht de wind, de golven of de stormen, er altijd wel ergens een plek is om te peddelen en een duik te nemen. En bovendien zijn er geen drukte.

“Toen ik hier voor het eerst kwam,” herinnert Louie zich, “was er helemaal niemand. Echt niemand. En nu wordt het een beetje een toeristische plek – maar het is geen surf-toeristische plek. Daar zit een groot verschil tussen. Er zijn hier wel wat surfers, maar om de een of andere reden zijn ze allemaal Russisch en allemaal beginners – ze komen niet in de buurt van de golven die jij of ik zouden surfen.”

Dus elke dag stonden de jongens op, sprongen in de laadbak van de auto van hun gids en reden weg. De enige kustweg kronkelt en buigt mee met de oceaan, waarbij het blauw nooit uit het zicht verdwijnt. Bij elke bocht checkten de jongens weer een golf, een rif, zonder hun hoofd te hoeven draaien. “Vaak hoefde je niet eens te stoppen. Je reed gewoon, keek, reed, keek, en uiteindelijk koos je een plek die er het beste uitzag. Dat was eigenlijk het moeilijkste, kiezen.”

De routine? Kiezen. Surfen. Uitstappen en schuilen zoeken. Wachten tot de middagstorm voorbij was. Rijden. Checken. Weer surfen. Terug naar het dorp. Een dutje doen. De jungle in.

Dat laatste – de jungle – was de echte aantrekkingskracht van deze reis.

Kipp Caddy is namelijk een jager op vlakke, steile golven. Dat is zijn ding. En zoals je misschien al merkt, waren de jongens niet op zoek naar kolossale 15-voeters. Dus wat deed hij daar?

“Mijn ding is surfen op vlakke, kritieke golven,” zegt Kipp, “maar uiteindelijk hou ik van reizen en van surfen terwijl ik nieuwe plekken ontdek. Eerlijk? Het idee dat de golven niet gigantisch zouden zijn maakte de hele trip veel relaxter. Het kan erg intens worden vlak voor een grote swell – iedereen is gespannen, druk bezig met wat de omstandigheden zullen zijn, welke boards je moet gebruiken, enzovoort. Maar deze trip had dat niet, en alleen al weten dat de golven leuk zouden zijn, liet me in mijn flow komen – echt genieten van de plek en de golven zonder al die intense spanning.”

De plek. De plek is anders dan alle andere. En zoals eerder genoemd, de jungle. “Na het surfen gingen we vaak de meer landelijke delen van het land bekijken. Waar de natuur is.” legt Louie uit…

“Zodra je 20 minuten het binnenland in rijdt, kom je olifanten, apen en slangen tegen. Je kijkt uit het raam en ziet pauwen voorbij vliegen. Het is ongelooflijk hoeveel natuur er is. Het is onaangeroerd, en dat is zo zeldzaam om te zien in deze wereld, denk ik. Het is bijna alsof je, zodra je de kust verlaat, direct in het Jungle Boek terechtkomt.”

Geen beter verhaal illustreert dat Jungle Boek dan eentje van Kipp. Hij vertelde over een dag tijdens de trip toen de crew besloot een tocht te maken door het nationale park, toen een aap Ted’s camera van $2500 stal. “Het was maar een klein beestje,” zei Kipp, opvallend enthousiast voor zijn normaal zo kalme houding, “maar hij was zo agressief dat hij de camera gewoon niet terug wilde geven! We hebben bijna een uur met hem kat-en-muisspel gespeeld, en toen we hem eindelijk terug hadden, rende hij naar Ted’s cameratas en begon erin te graaien. Ted rende erheen in paniek, maar de aap had een behoorlijk harde linkerhoek. Hij had Ted bijna knock-out geslagen!”

Het zijn zulke momenten… die onverwachte ervaringen, die unieke herinneringen, die deze trip maakten – en eerlijk gezegd, die bij veel surftrips tegenwoordig ontbreken.

“Het is een heel ander gevoel dan de meeste trips,” zegt Louie, “als je naar een unieke plek gaat waar je normaal niet aan zou denken voor een surftrip. Het is een plek bezoeken om een andere cultuur en een wilde plek te ervaren, en daarbij leuke golven scoren. Het is gewoon heel leuk, surfen in zo’n unieke omgeving. Er waren kinderen die cricket speelden op het strand, en ze waren helemaal enthousiast omdat ze surfen niet zo vaak hadden gezien.”

Over cricket gesproken, ze zijn er dol op in dit deel van de wereld. En hoewel noch Kipp noch Louie fervente cricketspelers zijn, vonden ze de enthousiasme van de kinderen… vermakelijk. “Ze konden echt niet minder geven om surfen,” zegt Louie lachend. “Maar ze kwamen toch naar je toe om te praten. De eerste vraag ging over je board, en dan gingen ze meteen door met ‘Voor wie ben jij in cricket?’

“Ik ben helemaal geen cricketfan, maar ik wist dat Australië het slecht deed, dus zei ik gewoon ‘Niet Australië, we spelen waardeloos!’ En dat vonden ze geweldig. Ze waren bijna meteen je beste vrienden.”

Een groot deel van elke reis die je maakt, zijn de mensen die je ontmoet. Je ontmoetingen en ervaringen met de plaatselijke bevolking bepalen hoe je over die plek praat en denkt als je weer thuis bent.

“Ik weet niet wat het is met deze plek,” zegt Louie, “maar van al mijn reizen heb ik hier de aardigste mensen ontmoet. Sommige mensen zeggen dat na een trip zonder het echt te menen, maar deze mensen zijn echt, oprecht onzelfzuchtig. Ik gaf iemand een fooi en ze probeerden die bijna te weigeren. Ze zeiden: ‘Nee, we wilden je gewoon helpen!’ Dat gebeurt nergens. En dit land heeft heel wat meegemaakt, dus het is interessant voor mij dat de mensen zo vriendelijk en gul zijn. Ik weet niet wat het is, maar het is verfrissend.

“Voor mij heeft een Search-trip twee kanten. De ene helft is het vinden van perfecte, krachtige golven zonder mensen. En de andere helft is het bezoeken van een plek waar je niet aan zou denken – een echt gave plek – nieuwe mensen ontmoeten en golven vinden als bonus. Ontdekken waar een nieuwe plek, een nieuw land, om draait.

“En dat is gewoon, eh, hoe zal ik het zeggen – het gaat om de wereld ontdekken, verschillende culturen en plekken ervaren, terwijl je toch kunt surfen – en misschien kun je zelfs iemand laten zien wat surfen is. Het gaat niet alleen om het vinden van de perfecte golf.”

Zelfs voor iemand als Kipp, wiens enige doel in het leven is die perfecte golf te vinden, was het eens. “Waar gaat the Search om? Nou, dit was mijn eerste echte Search, en na deze ervaring zou ik zeggen dat het voor mij gaat om uit je comfortzone te stappen en nieuwe plekken, mensen en golven te ervaren. Het gaat om ergens helemaal nieuw heen gaan. Geen verwachtingen, gewoon gaan en zien wat je vindt. Het heeft me geïnspireerd om te reizen.”

Over comfortzones gesproken…
“Nierfalen!? Haal dat ding van me af!”
“Oké, maar alsjeblieft, geen plotselinge bewegingen.”
“Oh. Verdomme.”