The Search: Een Meisjesaanraking
Een exemplaar van ‘De wederzijdse opvoeding van de schone’ ligt op de eettafel van de MV Quest 1. Tyler, de jongste van de reis met 16 jaar, bestudeert de Shakespeare-tekst op afstandsonderwijs en heeft een exemplaar meegebracht naar Indonesië. Ze leest over Peruchio die zijn “schone”, Katherina, temt. De aanwezigheid van het boek op een boot vol vrouwen in het wilde en zoute Indonesië is niet zonder ironie. Het verhaal van Bill Spear’s patriarchale klucht staat haaks op wat hier gebeurt. Dit is niet Verona, dit is niet 1590 en deze meisjes zijn geen schone.
De meisjes ontdekken meisjesgolven. De meisjes vinden grote golven. Ze vinden golven die Peruchio zouden dwingen zijn broek te verwisselen, meteen. Geen van de meisjes heeft Teahupoo gesurft, maar ze denken dat de linkshandige Skipper Bert hen misschien in een vergelijkbare klasse heeft gestuurd.
Bert is de Charlie voor deze Engelen. “Ik schreeuwde als een klein meisje,” zegt Tyler over het bijna meegesleurd worden door een onverwachte set. “Dat deed ze,” bevestigt Steph, knikkend. “Ze schreeuwde als een klein meisje.” Maar er zijn geen gedachten om terug te peddelen naar de boot, er zijn alleen gedachten om erin te trekken en eruit te komen en te hopen dat je bikini top de schokgolf heeft doorstaan.
“Ik ben de rest van de maand in Indo,” luiden de afwezigheidsberichten, “en je hoort niets van me tot ik terug ben.” Perfect. – Tyler Wright
De meisjes spelen graag in op hun vrouwelijkheid. Er is volop uitgelopen Jack Sparrow-make-up. Er zijn de clichématige reisbladposes halverwege hellende kokospalmen, gevolgd door de onbeholpen afsprong met de lokale kinderen in lachen uitbarstend. Er is zeemeerminnenpret en grappig onderwaterballet. Het water hier is zo blauw en helder dat 15 meter ervan lijkt op zes, en vrijduiken naar de zeebodem is als peddelen naar de horizon.
Op dit moment zijn de meisjes de Koninginnen van het onzichtbare. Zittend op de tak van de Quest kijken de meisjes naar het westen. Ze dineren op de wangen van een koraalbaars, drinken palm civet-koffie en reciteren Shakespeare terwijl een gloeiend zonsondergang vecht tegen een stormwolk van tumbleweeds.
Tyler vat het uitzicht samen zoals Shakespeare dat zou doen: “Geweldigheid.”
