Surfgeschiedenis: Waarom Trestles Een Van De Oorspronkelijke Zoekplaatsen Is

Voordat er een wereldkampioen was, voordat er professioneel surfen bestond, voordat er zelfs maar een surfindustrie was, was er een zoute crew van surfers die zich toelegden op het creëren van hun eigen unieke levensstijl bij San Onofre.

Oorspronkelijk gesurft in de jaren 1920 en ‘30, vooral door de Californische pionier Lorrin “Whitey” Harrison, vonden de generatie van de Tweede Wereldoorlog, toen zij terugkeerden van buitenlandse kusten, hun toevlucht in de rollende, zachte golven bij “San O.”

Maar in wat misschien wel een van de eerste gevallen was van een crew surfers die gingen surfen, vroegen twee surfers zich begin jaren 1950 af wat er nog meer te ontdekken viel. Die twee surfers waren Miki Dora en Phil Edwards.

“Miki en ik brachten een zomer samen door bij San Onofre, en we keken naar de punt en vroegen die oude mannen hoe het daar was. ‘Oh, nou ja, we gingen daar in ’38 terug en Peanuts Larson kreeg die grote golf… bla, bla, bla,’” legde Edwards uit in een recent interview. “Hoe dan ook. Miki was 16 en ik was 13. Hij had een auto, dus we reden ernaartoe en liepen door de spoorrails en rond het moeras, en zo begonnen we met surfen bij The Trestle. En we vertelden het een tijd aan niemand. Dus hadden we het een tijdje helemaal voor onszelf, dat was best bijzonder. Ik ging in ’56 van de middelbare school af, dus het was daarvoor.”

Toen het nieuws zich verspreidde, duurde het niet lang voordat Trestles een middelpunt werd voor vooruitstrevend, modern surfen. In 1964 bracht Harbour Surfboards hun “Trestles Special” model uit, dat speciaal ontworpen was om bij Trestles te surfen. Vandaag de dag is het nog steeds een van de best verkochte ontwerpen in hun assortiment.
De mystiek rond Trestles nam toe in de late jaren ‘60 toen president Richard Nixon aantrad. Hij verhuisde naar het “Westelijke Witte Huis,” dat strategisch boven Cotton’s Point ligt, de noordelijkste surfbreker in de Trestles-zone, en surfen werd prompt verboden bij Lowers.

“Iedereen denkt dat het door Nixon kwam dat surfen bij Trestles in de jaren ’70 illegaal was, maar dat is niet helemaal het hele verhaal,” zegt Jean “The Fly” Pierre Van Swae, die opgroeide met het bouwen van surfplanken in de omgeving en getrouwd was met een van Harrisons dochters. “Surfers lieten toen altijd hun blote kont zien aan de trein, en de mensen van de spoorwegen kwamen samen met de militairen, en dat was eigenlijk wat de problemen daar veroorzaakte.”

Met “hun blote kont aan de trein laten zien” verduidelijkt Van Swae dat surfers hun blote achterwerk toonden aan de voorbijrazende treinen. Wat de oorzaak ook was, surfen bij Trestles werd voor een tijd verboden. Maar surfers zijn surfers, ze probeerden op allerlei manieren het strand te bereiken en een paar golven te pakken. Meer dan een paar surfplanken werden in beslag genomen door de militaire politie.

Maar eenmaal uit het ambt in 1971, maakte Nixon het goed en richtte het San Onofre State Park op, waarmee bijna drie mijl van de prachtige Zuid-Californische kustlijn werd beschermd.

Hoewel het nu wat drukker is dan vroeger, blijft Trestles de verbeelding prikkelen van surfers over de hele wereld. Het is een van de meest gebruikte surfgebieden in Noord-Amerika – en hopelijk blijft dat zo voor komende generaties.